شعر

خیلی وقته حرفامو از چشام نمی خونی
حالمو نمی پرسی دردمو نمی دونی
هم ازم گریزونی هم میگی دوسم داری
زخم می زنی اما از جذام (!) بیزاری

دیر می رسی از راه اسم این زرنگی نیست
زود میری اما این عادت قشنگی نیست
با خودت که درگیری از همه طلبکاری
من که از تو دل کندم بس که مردم آزاری

هم میگی دوسم داری هم ازم گریزونی
حالمو نمی پرسی دردمو نمی دونی
با دروغ همدستی از غرور لبریزی
جای آبرو داری آبرومو می ریزی
هفت خط و مرموزی مثه مهره ی ماری
مهربون شدی امروز باز چه نقشه ای داری
هیشکی از تو راضی نیست از همه طلبکاری
من که از تو دل کندم بس که مردم آزاری

هم دیدنی بودیی هم خواستنی بودی
هم چیدنی بودی هم باغچه مون گل داشت
زنجیر می خواستم دستتاتو بخشیدی
از من تا اون دستا هر دره پل داشت
پل بود اما ریخت گل بود اما مرد
عمر منم قد عشقت تحمل داشت
هر روز پاییزه هر هفته پاییزه
هر ماه پاییزه هر سال پاییزه
پنهونم از چشمات ماه پس ابرم
من کاسه صبرم این کاسه لبریزه
بارون نمی گیرم از دست زنجیرم
بی عشق می میرم من روز دیدارم
از دوستی پر من از دوس دلخور من
آجر به آجر من من پشت دیوارم
لعنت به این دیدار لعنت به این دیوار
لعنت به این آوار من زیر آوارم
هر روز پاییزه هر هفته پاییزه
هر ماه پاییزه هر سال پاییزه
پنهونم از چشمات ماه پس ابرم
من کاسه صبرم این کاسه لبریزه

بختک رو زندگیمون افتاده پا نمیشه
با گریه هیچ دردی از ما دوا نمیشه
یا هی دروغ گفتیم یا اشتباه کردیم
ما عشق هم نبودیم ما اشتباه کردیم
این قصه اولش با غم شروع شده
پس باید آخرش با غم تموم بشه
اینجوری بهتره حتما مقدره
تقدیر ما دو تا با هم تموم بشه
ما قرارمون بود از عشق هم بمیریم
حتی بلد نبودیم از هم به دل نگیریم
باید قبول کرد پای شکست وایساد
با هر گناه باید کلی تقاص پس داد
این قصه اولش با غم شروع شده
پس باید آخرش با غم تموم بشه
اینجوری بهتره حتما مقدره
تقدیر ما دو تا با هم تموم بشه

زیر پرچم سه رنگ واسه پرچم سفید
مادرم دعا می کرد پدرم می جنگید
قلبمون اون روزا اینهمه ترک نداشت
دلمون شور می زد دستامون نمک نداشت
حالمون اون روزا اگه رو به راه نبود
عوضش امیدمون کسی جز خدا نبود
روزای در به دری شبای بمبارون
دنبال نفت بدو تو صف غذا بمون
دست خالی زیر گوله بارون بودیم
خسته بودیم اما مرد میدون بودیم
رفقای مدرسه ام هنوزم یادم میان
کاش می دونستم الان همکلاسیام کجان
خنده های خواهرم لاله بود و پژمرد
اشکای برادرم سیل شد دنیا روبرد
سیل خون جاری بود از عطش تا کارون
خیلیا خاک شدن زیر سقف خونه شون
حاج خانوم بهم میگه به دلم افتاده
پسرمظلومم پشت در واساده
هنوزم بعضی شبا موج بمبه تو سرم
هنوزم خواب می بینم خونه ریخته رو سرم
8 سال زندگی با همین دردا گذشت
8 سال آزگار سخت بود اما گذشت
واسه پرچم سه رنگ زیر پرچم سفید
من هنوز معتقدم باز باید جنگید

دلت که می لرزید من با چشام دیدن
تو زل تابستون چقدر زمستونه
هوا گرفته نبود دلم گرفتاون شب
به مادرم گفتم هنوز بارونه ... هنوز بارونه
قطار رد شدو رفت مسافرا موندن
مسافرا که برن قطار میمونه
توبرف بارونی قطار قلب منه
قلب شکسته من توبرف مدفونه
دونه به دونه غمی ریل به ریل شبم
غم توی خونه من هر شبومهمونه
امشب بخوابه من بیدارم
من شبو زنده نگه می دارم
بگو شب بخوابه من بیدارم
من شبو زنده نگه می دارم
یه شب که سردم بود به مادرم گفتم
هوا که سرد میشه یاد تو میفتم
طفلی دلش لرزید دلش دوباره شکست
تو زل تابستون توکوچه برف نشست
مسافرا شعرن تو برف وبارونی
قطار قلب منه چشم توپنجره هاش
پنجره ها بستن مسافرا خستن
ببار تا دم صبح به فکر هیچی نباش
دونه به دونه غمی غصه به غصه شبم
کاشکی یه روز صبح شه کاش فقط ای کاش
امشب بخوابه من بیدارم
من شبو زنده نگه می دارم
بگو شب بخوابه من بیدارم
من شبو زنده نگه می دارم

توخیلی وقته خودتو میخوای بی ابروکنی
روتو ازم بگیری به هر کی خواستی روکنی
موندن و رفتنت دیگه فرقی نداره واسه من
اره روچون فروکنی چه در کشی چه تو کنی
چشم تو دنبال کیه حرف حساب تو چیه
برای چی خوشت میاد با من بگو مگو کنی
یه بی وفا مثل خودت یه صاف وساده مثل من
پیدا نمی کنی اگه دنیا رو زیر ورو کنی
توخیلی وقته خودتو میخوای بی ابروکنی
روتو ازم بگیری به هر کی خواستی روکنی
موندن و رفتنت دیگه فرقی نداره واسه من
اره روچون فروکنی چه در کشی چه تو کنی
بخیه رو بخیه می زنم به تیکه پاره دلم
این همه وصله پینه رو چطور میخوای روفوکنی
چشم تو دنبال کیه حرف حساب تو چیه
برای چی خوشت میاد با من بگو مگو کنی
یه بی وفا مثل خودت یه صاف وساده مثل من
پیدا نمی کنی اگه دنیا رو زیر ورو کنی

عمر زندگی کوتاست مثه شعله ی کبریت
عمر هر چی غیر از عشق مثه عمر کوتاهه
همسفر شدن مثه درب هدر شدن خوبه
پس قدم بزن با من بین راه و بیراهه

من که قلب کوچیکم بی تو کاسه ی خونه
من که کاسه ی چشمم جز تو از کسی پر نیست
دوست داشتن یا عشق دوست دارمت با عشق
عشق من به دوست داشتن قابل تصور نیست

عشق چن قدم راهه از اتاق تا ایوون
عشق دستته وقتی میز شامو می چینه
مثه خواب بعدازظهر تلخه اما می چسبه
مثه چای بعد از خواب تلخه اما شیرینه

من که قلب کوچیکم بی تو کاسه ی خونه
من که کاسه ی چشمم جز تو از کسی پر نیست
دوست داشتن یا عشق دوست دارمت با عشق
عشق من به دوست داشتن قابل تصور نیست

عشق چن قدم راهه از اتاق تا ایوون
از پرنده تا لونه از کویر تا بارون
از اتاق تا ایوون عشق بهترین راهه
آسمون تویی وقتی ماه داره می خنده
عشق من ببین امشب آسمونه چقد ماهه

دوست داشتن یا عشق دوست دارمت با عشق
عشق من به دوست داشتن قابل تصور نیست

این حریف خسته رو خسته تر نکن دیگه
این درای بسته رو بسته تر نکن دیگه
این همه سنگ نباش این همه سخت نگیر
واسه ی عشق بمون واسه ی عشق بمیر

من باید چیکار کنم منو باورت بشه
که یکم تحمل و عاشقی سرت بشه
این چه راه و رسمیه این چه امتحانیه
خان هفتصدم گذشت این چه هفت خانیه

چشمات نمی بینن پاهات نمی مونن
دستات نمی گیرن این دست بی تابو
با من نمی خندی با من نمی خونی
قابل نمی دونی این چشم بی خوابو

من باید چیکار کنم منو باورت بشه
که یکم تحمل و عاشقی سرت بشه
این چه راه و رسمیه این چه امتحانیه
خان هفتصدم گذشت این چه هفت خانیه

ای دیر بدست آمده بس زود برفتی
آتش زدی اندر منو چون دود برفتی

چون آرزوی تنگدلان دیر رسیدی
چون دوستی سنگ دلان زود برفتی

زان پیش که در باغ وصال تو دل من
از داغ فراق تو برآسود،برفتی

ناگشته من از بند تو آزاد بجستی
ناکرده مرا وصل تو خشنود برفتی

آهنگ به جانه من دل سوخته کردی
چون در دل من عشق بیفزود برفتی

بزن باران بهاران فصل خون است
بزن باران که صحرا لاله گون است
بزن باران که به چشمان یاران
جهان تاریک و دریا واژگون است
بزن باران که به چشمان یاران
جهان تاریک و دریا واژگون است
بزن باران بهاران فصل خون است
بزن باران که صحرا لاله گون است

بزن باران که دین را دام کردند
شکار خلق و صید خام کردند
بزن باران خدا بازیچه ای شد
که با آن کسب ننگ و نام کردند
بزن باران به نام هرچه خوبیست
به زیر آوار گاه پایکوبیست
مزار تشنه جویباران پر از سنگ
بزن باران که وقت لای روبیست
بزن باران بهاران فصل خون است
بزن باران که صحرا لاله گون است

بزن باران و شادی بخش جان را
بباران شوق و شیرین کن زمان را
به بام غرقه در خون دیارم
به پا کن پرچم رنگین کمان را
بزن باران که بیصبرند یاران
نمان خاموش! گریان شو! بباران!
بزن باران بشوی آلودگی را
ز دامان بلند روزگاران
بزن باران بهاران فصل خون است
بزن باران که صحرا لاله گون است

بزن باران که دین را دام کردند
شکار خلق و صید خام کردند
بزن باران خدا بازیچه ای شد
که با آن کسب ننگ و نام کردند
بزن باران به نام هرچه خوبیست
به زیر آوار گاه پایکوبیست
مزار تشنه جویباران پر از سنگ
بزن باران که وقت لای روبیست
بزن باران بهاران فصل خون است
بزن باران که صحرا لاله گون است

تو به من خند یدی و نمی دانستی
من به چه دلهره از باغچه همسایه
سیب را دزدیده ام

تو به من خندیدی و نمی دانستی
من به چه دلهره از باغچه
همسایه سیب را دزدیده ام
باغبان از پی من تنددوید
سیب را دست تو دید
غضب آلودی به من کرد نگاه
سیب دندان زده از دست تو افتاد به خاک
سیب دندان زده از دست تو افتاد به خاک
تو رفتی و هنوز سالهاست که
در گوش من آرام آرام
خش خش گامهای تو تکرار کنان
می دهد آزارم و
من اندیشه کنان
غرق این پندارم که چرا
خانه کوچک ما سیب نداشت
خانه کوچک ما سیب نداشته

تو به من خندیدی و نمی دانستی
من به چه دلهره از باغچه
همسایه سیب را دزدیده ام
تو به من خندیدی و نمی دانستی
من به چه دلهره از باغچه همسایه 
سیب را دزدیده ام
باغبان از پی من تند دوید
سیب را دست تو دید
غضب آلوده به من کرد نگاه
سیب دندان زده از دست تو افتاد به خاک
سیب دندان زده از دست تو افتاد به خاک
تو رفتی و هنوز سالهاست که
در گوش من آرام آرام
خش خش گامهای تو تکرار کنان
می دهد آزارم و
من اندیشه کنان
عرق این پندارم که چرا
خانه کوچک ما سیب نداشت
خانه کوچک ما سیب نداشت

تا افق پله به پله
شب به نرمی گام برداشت
در کنار پله ها
فانوس روشن بود

بادبادک های بازیگوش
دم تکان دادند
بادبادک رفت بالا
قرقره از غصه لاغر شد

بادبادک جان چه می بینی از آن بالا؟
بادبادک جان چه می بینی از آن بالا؟

در میان جاده ها آیا غباری هست ؟
بر فراز تخت سنگ آیا نشان از نعل اسب تک سواری هست؟
بادبادک جان ببین آیا بهاری هست؟
بادبادک جان ببین آیا جای پایی سبز خواهد شد؟

بر سر سفره بغض سنگینی برایم لقمه می گیرد
بادبادک جان ببین پیک امید آیا روی دوشش کوله باری هست؟
من دلم با خویش می گوید
که آری هست

من دلم با خویش می گوید
که آری هست

به کجا چنین شتابان
گون از نسیم پرسید
دل من گرفته زینجا
هوس سفر نداری
به کجا چنین شتابان
گون از نسیم پرسید
دل من گرفته زینجا
هوس سفر نداری

ز غبار این بیابان همه آرزویم اما
چه کنم که بسته پایم
چه کنم که بسته پایم
ز غبار این بیابان همه آرزویم اما
چه کنم که بسته پایم
چه کنم که بسته پایم

به کجا چنین شتابان
به هر آن کجا که باشد
به جز این سرا سرایم
به کجا چنین شتابان
به هر آن کجا که باشد
به جز این سرا سرایم
به کجا چنین شتابان
گون از نسیم پرسید
دل من گرفته زینجا
هوس سفر نداری

سفرت به خیر اما
تو و دوستی خدا را
چو از این کویر وحشت
به سلامتی گذشتی
سفرت به خیر اما
تو و دوستی خدا را
چو از این کویر وحشت
به سلامتی گذشتی
به شکوفه ها به باران
برسان سلام ما را
به شکوفه ها به باران
برسان سلام ما را
به کجا چنین شتابان
گون از نسیم پرسید
دل من گرفته زینجا
هوس سفر نداری

به کجا چنین شتابان
به هر آن کجا که باشد
به جز این سرا سرایم
به کجا چنین شتابان
به هر آن کجا که باشد
به جز این سرا سرایم
به کجا چنین شتابان
گون از نسیم پرسید
دل من گرفته زینجا
هوس سفر نداری

من ميدونم که حرفات دروغه يه فريبه

اون نگاه قشنگت فريبه ، دروغه

تو ميگفتي که با من ميموني ، که با من ميخوني

قصه ي عشق و رويات ديگه تمامه دروغه

اما تو امروز دستات تو دست يار غريبست؟!؟!؟

فردا ميدونم چشمات اسير چشمهاي مست دلدار ديگست

راستی من به که مانم ؟به که مانم ؟

نه بدان سایه ی شبرنگ

که نهان کرده نگه در نگه سنگ

نه بدان بانگ دلاویز که جان می سپرد در نفس باد

نه به بانگ و نه به فریاد...

راستی من به که مانم؟

نه ترا مانم و دانم که به خود نیز نمانم

نه سپیدم نه سیاهم

نه سرودم نه نگاهم

نه یکی نقش پلیدم

نه یکی نقش تباهم

بی تو ای عشق به سوی که گریزم ؟

با تو ای یاد به سوی که شتابم ؟

وز تو ای روسپی پست "که بردی دلم از دست

چهره پنهان چه کنم ؟

_رخ زچه تابم ؟

نه امیدی نه سرابی

نه درنگی نه شتابی

نه سرودی نه نگاهی

نه سپیدی نه سیاهی

راستی من به که مانم؟

همیشه نگاهم به راهت میشینه
برا رفتن تو تب اخرینه
برا رفتن تو تب اخرینه
براهی که رفتی اگر سرنوشته
هنوز اسم خوبت رو قلبم نوشته
هنوز اسم خوبت رو قلبم نوشته
بهارم تو بودی, تبارم تو بودی
کتاب دلم را, تو با عشق سرودی
گناهم تو بودی, ثوابم تو بودی
به من هر چه دادی,دلم را ربودی